Baby slaapt niet op het kinderdagverblijf: zo komt het en dit helpt

Thuis doet je baby keurig zijn dutjes, maar op het kinderdagverblijf komt hij amper aan slapen toe. Heel herkenbaar, en meestal geen reden tot paniek. Wel een reden om eens goed te kijken wat er anders is.

Waarom slapen op de opvang anders is

Voor een baby is de opvang een totaal andere wereld dan thuis. Andere geluiden, andere geuren, andere handen en vaak een ander bedje in een slaapkamer met andere kinderen. Wat thuis vanzelf gaat, kost op de groep meer moeite. Dat is geen teken dat de opvang iets fout doet of dat jouw kind er niet past: het is aanpassen, en dat kost tijd.

De meest voorkomende oorzaken die ik op de groep zie:

• Te veel prikkels. Een groep is druk en interessant. Sommige baby's willen niets missen en vechten tegen de slaap.
• Een ander inslaapritueel. Thuis wordt je baby misschien in slaap gevoed, gewiegd of ingebakerd. Op de opvang gaat dat vaak anders, bijvoorbeeld omdat inbakeren op veel locaties uit veiligheid niet gebeurt.
• Een ander ritme. Op de opvang volgen we het ritme van je kind, maar de dag loopt anders dan thuis: brengen, eten, spelen en ophalen bepalen mee wanneer een baby moe wordt.
• Te moe of juist niet moe genoeg. Een baby die oververmoeid is, slaapt vaak juist slechter in. En een baby die net een lang dutje in de auto heeft gedaan, is nog niet toe aan bed.
• Wennen. In de eerste weken is alles nieuw. Veel baby's slapen in de wenperiode korter of onrustiger.

Wat je thuis kunt doen

Je hoeft thuis niet alles om te gooien. Een paar kleine dingen maken de overgang wel een stuk makkelijker:

• Oefen met slapen in een slaapzak en op de rug, als je baby dat nog niet gewend is. Op de opvang slapen baby's altijd op hun rug in een slaapzak. Hoe bekender dat voelt, hoe makkelijker het daar gaat.
• Leg je baby af en toe wakker of slaperig weg in plaats van altijd slapend. Zo leert hij dat in bed liggen en in slaap vallen bij elkaar horen, ook zonder jou.
• Geef een vertrouwd knuffeldoekje mee (volgens de afspraken van jouw opvang) en de speen als je baby die gebruikt.
• Houd het ritueel kort en overdraagbaar. Een liedje, slaapzak aan, gordijnen dicht. Zo'n ritueel kan een pedagogisch medewerker ook doen.

Wat je samen met de opvang kunt doen

De beste resultaten zie ik als ouders en opvang hetzelfde doen. Bespreek daarom:

• Hoe je baby thuis in slaap valt: wiegen, zingen, speen, op de arm? Hoe concreter, hoe beter.
• Welke vermoeidheidssignalen je ziet: wegkijken, in de oogjes wrijven, stiller worden. Elk kind laat het anders zien.
• Hoe laat je baby wakker werd en wanneer hij voor het laatst sliep, zodat de medewerkers weten wanneer het volgende dutje eraan komt.
• Wat zij op de groep zien: valt hij makkelijker in slaap in een rustige hoek, of juist met wat geluid?

Een eenvoudig overdrachtsbriefje helpt enorm: 's ochtends schrijf jij hoe de nacht was, 's middags schrijft de opvang hoe de dutjes gingen.

Wanneer heb je je zorgen te maken?

Korte dutjes op de opvang en een moe kind thuis zijn in de eerste weken heel normaal. Neem contact op met het consultatiebureau of je huisarts als je baby ook thuis structureel slecht slaapt, veel huilt, slecht drinkt of als je je om een andere reden zorgen maakt. Je kent je eigen kind het best.

Kort samengevat

• Slapen op de opvang is voor de meeste baby's even wennen: dat is normaal.
• Oefen thuis met slaapzak, rugligging en af en toe wakker wegleggen.
• Deel hoe je baby slaapt en wat zijn signalen zijn: hoe meer de opvang weet, hoe beter.
• Geef het een paar weken. Gaat het daarna nog steeds moeizaam, bespreek dan samen een plan.